Eliza’s Blog

Nandito na naman ako sa aking blog. Ang mahal kong blog. [ahaha]

Well, asusual, nandito na naman din ako para maglabas ng hinanakit. Hinanakit nga ba? Mali, dinaramdam pala [:-S]. Tungkol sa pagkatao ko, halata naman sa titile ng blog ko. GiRL.

Nung bata ako, mga eight years old siguro nun.. I used to play with my cousin — basketball. Lagi noon sa hapon. Sa family house kasi namin may playground [parang ganun ba?] na ngayon eh working area na [paboritong tambayan ni insan]. Hanggang sa nagsawa na ako’t nahiligan ang musika.

MUSiKA. Anong klaseng musika? Mellow, love, pop, basta soft yung flow ng rhythm niya. Noong bata ako, mga ganyang klase ng kanta. Paboritong awitin ko nga sa panahon ng kamusmusan ko eh ‘yung careless whisper. Hindi, joke lang. Everything. Everything ng M2M. Nabibingi nga nun yung mga kapitbahay ko kasi ang lakas pag ako ang kumakanta [buti kung maganda raw boses ko, aray!]. Ganito yata lyrics nun, it’s been.. 9days 8hours 40minutes 10seconds… since you called’ Tama ba? Ewan nalimutan ko na. Ngayon kasi, ibang genre na ang gusto ko. Kilala mo si eminem diba? Ayun. Mga kanta niya ang madalas kong pakinggan. Pinapakinggan at inaawit. Sabay pa kami minsan, sweet diba? Hay naku.

Astig. May isa akong kaibigan [dati] madalas akong tawaging astig. Pero syempre di ako naniwala. Astig!

NOT EVERY girl iS WORTH BEiNG CALLED A girl.

*bakit ko kaya naisip yan?

*girl? as in babae?

*i doubt myself?

- PARANG.

Balik tayo sa mga pinsan ko. Madalas, magkakasama kami, doon sa family house. Palakasan ng tawa? Ahaha!:) Paiba-iba topic namin talaga, parang hindi nauubusan kahit halos araw-araw nagkikita? Haleluya! Tapos may nagpatugtog ng, ako. Yung bagong kanta ni eminem?, ‘bagpipes from baghdad? Alam mo na yun? Kung hindi pa punta ka sa playlist ko mamaya [ahehe]. Tapos, ayun. Rap yun, syempre eminem kasi. Boyish daw ako. Says who? Yung kuya ko [pinsan]. Yung nakakalaro ko din sa basketball nung bata ako, yung nagtuturo sakin ng tips kung pano mandaya. Kalokohan! Ayun, tapos sinang-ayunan naman ng isa. Tapos sumunod uli yung isa. Natahimik lang ako pagkarinig ko ng mga sinabi nila, nabasag yata eardrums ko eh! Sumabat naman ‘yung isa, “pabango nyan eh panlalake” ['yung huling nabili ko eh 'yung doon sa penshoppe, sabi ko sa kanya secret lang namin!]. Abruptly i uttered, “may bagong single si Sean Kingston insan, yung kamukha ng ex mo remember?” Tawa lang. Hindi ko dinibdib yung sinabi nila noon, pero after the session naisip ko uli yun. Ineexplain ko sa sarili ko kung ganun ba talaga ako. Sagot? Maybe. Pero -ish lang. Girl pa rin ako. Yung pagka boyish ko, ka-ass-tigan yun! Ass-tig! Naalala ko tuloy yung kaibigan ko dating nagsabi na astig ako, ngayon naniniwala na ako [ayii]. Diba maganda rin pakinggan mga kanta ng linkin’ park, pitbull, eraserheads, BEP, at kung sino pa diyan na astig? Lalo na si eminem, adik ako sa kanya [mga babae lang ang pwedeng sumang-ayon, natural na kasi sa lalaki mga singer na binanggit ko].

Pero inaamin ko, gusto ko yung kanta ni Kristinia Debarge na Goodbye. Dedicated sa kaibigan kong astig ako kung tawagin.

Therefore, Eliza Ramos is NOT A TOTAL GiRL. That’s it!!

Gusto ko lang ibahagi ang kwentong ito.:].

Ang unang-unang teacher ko ay si Mrs. Luz Suplido. Teacher ko siya sa Kindergarten. Siya ang nagturo sa akin ng mga ABC at 123. May kaklase ako roon, si Mercy, isang araw lang siya nag-Kinder, alam na niya kasi ‘yung ABC at 123, nag-Prep siya kasi nu’ng isang taon, na-accelerate siya, Grade 1 na siya agad. Ang alam ko, ipinaliwanag sa amin ni Mrs. Suplido kung bakit kailangang lumipat si Mercy, mas matalino raw siya kasi sa amin. Wala namang nainis sa amin, natuwa pa nga ako noon kasi mas matalino siya.

Kapag recess na, dinadalhan kami ng pagkain sa kwarto namin, 9 o 10 ng umaga yata ‘yun. Lahat ng pagkain ay nakalagay sa maliit na mga mangkok. Hindi nag-iiba ang lalagyan — mapa-Coke man ‘yun o lugaw o tsampurado o mami, nasa maliit na pulang plastik na mangkok ito palagi. Natutuwa ako sa Coke na nasa pulang mangkok, kasi may kasama pa itong maliit na straw, o ‘yung mahabang straw na hinati sa tatlong bahagi para maging maliit na straw. Minsan, makakaulit pa ako sa inumin at pagkain, nakakadalawa o tatlong mangkok ako, pag may absent o may isa o dalawang kaklaseng walang gana.

Naaalala ko ‘yung isang kaklase rito — si Aimee. Mukha siyang manika. Maputi siya, bilugan ang mata, kulot-kulot ang buhok. Parang batang Snooky. Naaalala ko siya kasi ginagaya niya ‘yung commercial ng Palmolive Soap, ‘yung commercial na nagpasikat sa di pa kilalang si Alice Dixon. Tuwing recess, humihirit si Aimee ng “i can feel it, sha!” na may kasama pang galaw ng balikat, tingin sa likod, sabay tingin sa harap kasabay ng “sha!” Ginagaya ko yata siya noon, pero alam kong mas magaling siyang mag — “i can feel it, sha!”

Marami ang una kong naranasan sa Kinder – unang beses na nakatikim ng frozen drink, unang dalawang beses na naihi ako habang nakasuot ang shorts na pampasok [ hindi ko mabuksan ang zipper, buti na lang at may nakatagong pampalit ], unang beses na nagkaroon ng award [Best in Reading], unang nagbigay ng speech, at — ang isang di makakalimutang una - ang aking unang paglamas ng suso ng isang guro.

Nangyari ito nu’ng minsang nagkukuwentuhan si Mrs. Suplido at ang nanay ko, pinag-uusapan ang aking academic performance. Wala akong magawa, kaya habang pinakikinggan ko silang dalawa’y kinapa-kapa ko ang dibdib ni Mam, dahil gusto kong malaman kung nagsusuot din siya ng bra tulad ng nanay ko. Nakailang minuto rin ako ng pagkapa-kapa, ilang minutong paghipo-hipo, at pagkalipas ng isang sandali’y isinigaw ko ang aking konklusyon:

“Ay Mam, wala kayong bra!”

Nagulat yata ang nanay ko. Si Mrs. Suplido naman, natawa. Tumawa siya ng malakas sabay sabing “Naku, ang anak mo talaga!” Tumawa na rin ang nanay ko. Ako naman, proud na proud kasi nakasisiguro na akong walang bra si Mam.

‘Yung isa pang di ko malilimutang isa kay Mam, ay ‘yung pangyayaring sa tingin ko ay malaki ang epekto sa akin hanggang sa ngayon, ‘yun ay ‘yung unang karanasan ko sa magic.

Nangyari ito nu’ng minsang ayaw munang mag-lesson ni Mrs. Suplido. Maingay yata kami, o siya’y nababagot, di ko na matandaan. Basta ang alam ko, nag-alok siyang mag-magic. Natuwa naman kami, magic daw, ano kaya ‘yun? Mayamaya’y kinuha niya ang kanyang panyolito, inipit at pinatayo ang isang dulo nito, at bigla na lang niyang napagalaw ang dulo ng panyo. Di ako makapaniwala, tuwang-tuwa ako dahil marunong mag-magic si Mrs. Suplido. Ilang beses kong ikinuwento ‘yun sa amin pag-uwi ko sa bahay.

Huli kong nakita si Mrs. Suplido nu’ng third-year high school ako, nakikain kami ng aroskaldo sa kanila pagkatapos naming mag-caroling. Marami akong nakaing aroskaldo nu’n, kasi masarap siyang magluto. Hindi siya maingay, hindi malakas humalakhak, ngumingiti lang siya, pero gandang-ganda ako sa ngiti niya. Bago ako magtapos ng high school, nabalitaan kong nagpunta na siya ng Hawaii.

Ayokong makalimutan si Mrs. Suplido, ang teacher kong nagturo sa aking maniwala sa magic. Lumipas ang mga taon, alam ko nang dinaya lang ng hinlalaki niya ‘yung panyong ‘yun. Pero ‘yung mga ganu’ng alaala, ‘yung mga alaalang tumatak na sa utak mo, ‘yung mga alaalang nagpupursigi sa iyo sa maraming pagkakataon na maniwala sa himala, na manalig sa mga di nakikitang kapangyarihan, heto ‘yung mga tipo ng mga alaalang hindi dapat mabura habang nabubuhay ka.

Hindi ‘yung suso ha. o, hindi lang ‘yun.

- Vlad Bautista Gonzales

This one is a powerful devotional story. Kindly read.

A twelve-year-old boy accepted Jesus Christ as his personal Saviour and Lord during a weekend revival meeting. The next week, his school friends questioned him about the experience.

‘Did you hear God talk?’ one asked.

‘No,’ the boy said.

‘Did you have a vision?’ another asked.

‘No,’ the boy replied.

‘Well, how did you know it was God?’ a third friend asked.
The boy thought for a moment and then said, ‘It’s like when you catch a fish. You cannot see the fish or hear the fish; you just feel him tugging on your line. I felt God tugging on my heart.’

So often we try to figure out life by what we can see, hear or experience with our other senses. We make calculated estimates and judgments based on empirical evidence. There’s a level of truth, however, that cannot be perceived by the senses or measured objectively. It’s at that level where faith abounds. It is our faith that compels us to believe, even when we cannot explain to others why or how. By our faith, we only know in Whom we trust. And that is sufficient.

i met a lot of different faces here.. until now lol :Pd

.

.

.

they praised me .. but still, i know what and who to believe in..

*tsk.real girl ..öö

herrmm..

there was this moment when i cleared my daily status and placed once more “eliza is bored.. wants U to be her comrade.:)”

thirteen of them reached out for me and attempted to ask me if…

***

and this person, we’ve been conversing through messages [tagged/friendster]

lol like we’re close.. getto getto, things like that…

suddenly, this person left me a comment here..

* i knew i knew *

by the way, anyone who knows this song? here’s the lyrics lol ..

Wake Up

[Coheed and Cambria]

I’m gonna ride this plane out of your life again
I wish that I could stay, but you argue
More than this I wish, you could’ve seen my face
In backseats staring out, the window

I’ll do anything for you
Kill anyone for you

So leave yourself intact
‘Cause I will be coming back
In a phrase to cut these lips
I love you

The morning will come
In the press of every kiss
With your head upon my chest
Where I will annoy you
With every waking breath
Until you decide to wake up

I’ve earned through hope and faith
On the curves around your face
That I’m the one you’ll hold forever
If morning never comes for either one of us
Then this I pray to you wherever

I’ll do anything for you
This story is for you
I’ll do anything for you
Kill anyone for you

So leave yourself intact
‘Cause I won’t be coming back
In a phrase to cut these lips
I loved you
The morning will come
In the press of every kiss
With your head upon my chest
Where I will annoy you
With every waking breath
Until you decide to wake up

The morning will come
In the press of every kiss
With your head upon my chest
Where I will annoy you
With every waking breath
Until you decide to wake up

– from a friend.

find the missing words — in between the lines.

and if ever you found them… then definitely you’ve found the words my eyes have been trying to utter.

Lying beside you here in the dark

Feeling your heart beat with mine

Softly you whisper

You’re so sincere

How could our love be so blind

We sailed on together

We drifted apart

And here you are by my side

So now I come to you with the open arms

Nothing to hide

Believe what I say

So here I am with the open arms

Hoping you’ll see what your love means to me

Open arms

Living without you

Living alone

This empty house seems so cold

Wanting to hold you

Wanting you near

How much I wanted you home

But now that you’ve come back

Turned night into day

I need you to stay

So now I come to you with the open arms

Nothing to hide

Believe what I say

So here I am with the open arms

Hoping you’ll see what your love means to me

Open arms

Arms

Arms

have you found them? have a great moment!